Zurück zur FA Hauptseite
Zurück zur vorigen Seite
Gedicht in Druckansicht: schwarz/weiß

Johann Peter Hebel

Sonntagsfrühe

1. Der Samstig het zuem Sunntig gsait:
»Jetzt han i alli schloofe glait;
si sinn vom Schaffe her un hi
gar sölli müed un schlööfrig gsi;
5 un ‘s goht mer schier gar selber so,
i cha fast uf ke Bai meh stoh.«
2. So sait er, un wo's zwölfi schlacht,
se sinkt er aben in d'Mitternacht.
Der Sunntig sait: »Jetzt isch's an mir!«
10 Gar still un haimli bschließt er d'Tür.
Er düüselet hinter de Sterne noo
un cha schier gar nit obsi choo.
3. Doch endli riibt er d'Augen uus;
er chunnt der Sunn an Tür un Huus.
15 Si schlooft im stille Chämmerli;
er pöpperlet am Lädemli,
er rüeft der Sunne: »D'Zyt isch do!«
Si sait: »I chumm enandernoo.« —
4. Un liisli uf de Zeeche goht
20 un haiter uf de Berge stoht
der Sunntig, un ‘s schlooft alles no;
es siht un hört en niemes goh;
er chunnt ins Dorf mit stillem Tritt
un winkt im Guhl: »Verroot mi nit!«
25 5. Un wemmen endli au verwacht
un gschloofe het die ganzi Nacht,
so stoht er do im Sunneschii
un luegt aim zue de Fenstren ii
mit siinen Auge mild un guet
30 un mit em Maien uf em Huet.
6. Drum maint er's treu, un was i sag,
es freut en, wemme schloofe mag
un maint, es seig no dunkel Nacht,
wenn d'Sunn am haitere Himmel lacht.
35 Drum isch er au so liisli choo,
drum stoht er au so liebli do.
7. Wie glitzeret uf Gras un Laub
vom Morgetau der Silberstaub!
Wie wäiht e frische Maieluft
40 voll Chriesibluest un Schleecheduft!
Un d'Immli sammle flink un frisch;
sie wüsse nit, aß ‘s Sunntig isch.
8. Wie pranget nit im Garteland
der Chriesibaum im Maiegewand,
45 Gelveieli un Tulipa
un Sterneblueme nebedra
un gfüllti Zinkli blau un wiiß:
me maint, me lueg ins Paradiis!
9. Un ‘s isch so still un haimli do,
50 men isch so rüejig un so froh!
Me hört im Dorf kai Hüst un Hott;
e Guete Tag un dank der Gott,
un ‘s gitt gottlob e schöne Tag
isch alles, was me höre mag.
55 10. Un ‘s Vögeli sait: »Friili jo!
Potz tausig, jo, do isch er scho!
Er dringt jo in sym Himmelsglast
Dur Bluest un Laub in Hurst un Nast!«
Un ‘s Distelzwiigli vorne dra
60 het ‘s Sunntigröckli au scho a.
11. Si lüte weger ‘s Zaiche scho;
der Pfarer, schiint's, well zytli choo.
Gang, brech mer ais Aurikli ab,
verwüschet mer der Staub nit drab;
65 un Chünggeli, leg die waidli a,
de muesch derno ne Maie ha!





Entstehungsjahr: vor 1803
Erscheinungsjahr: 1803
Aus: Erster Teil / Erste Abteilung; Erste Ausgabe vom Jahre 1803. / Alemannische Gedichte 24
Referenzausgabe:
Adolf Sütterlin: Hebels Werke in vier Teilen, Bd. 1. Deutsches Verlagshaus Bong & Co.: o. J., S. 63-64.

Gedicht eingearbeitet von: Klemens Wolber.